Categorieën
ADHD ADHD ervaringen

Een reactie van een brusje op het hebben van een broer met ADHD

Vorig week heb ik een blog geplaatst op mijn eigen website welke een reactie was op een eerder geplaatst blog over Brusjes. Dit blog was geschreven door een 25 jarige vrouw die een zus heeft met autisme en wat het voor haar had betekend als kind om met haar zus op te groeien. Hier heb ik veel reacties op gekregen.
Een van die reacties wil ik graag met jullie delen omdat jullie als er meer kinderen in een gezin opgroeien nu of in de toekomst ook tegen de problemen van Lisa aan kunnen lopen. Ik leg de nadruk op kunnen omdat niet elk kind zo gevoelig is als deze schrijfster en natuurlijk geen gezin hetzelfde is.

Het verhaal van ‘Brusje’ Lisa..

“Natuurlijk hou ik echt wel van mijn broer maar het is gewoon niet leuk geweest om hem als broer te hebben. Ik was nog heel klein toen hij de diagnose ADHD kreeg en vanaf dat moment draaide werkelijk alles in ons gezin om hem.
Mijn moeder was altijd met en voor hem bezig, om maar te zorgen dat hij alles snapte en niet heel boos werd. Ook als hij heel druk was zat ze er bovenop. Ze werd een soort enge control freak als het zaken rondom mijn broer betreft.
Eigenlijk was er voor mijn gevoel nooit echt tijd voor mij. Zelfs als hij een middag bij opa en oma aan het spelen was had ze het juist heel druk. “Ik moet nu even wat aan het huishouden doen want dadelijk komt jouw broertje weer thuis en dan heb ik geen tijd meer.”

En dat terwijl ik juist zo graag even rustig met haar thee had gedronken en over school had willen vertellen.

De oplossing..?

Mijn problemen vielen natuurlijk ook in het niet bij die van hem maar als klein kind zag ik dat niet. Ik voelde mij niet gezien door mijn moeder en was hierdoor vaak eenzaam.
Uiteindelijk kwam het zelfs zo ver dat ik de ouders van een vriendin heb geschreven of ik niet bij hen in huis kon komen wonen. Na aanleiding van deze brief zijn die ouders een avond bij die van mij komen praten.
Problemen
Hierna veranderde er tijdelijk wel iets thuis maar de problemen met mijn broer werden al snel weer zo heftig dat mijn moeder weer vergat tijd voor mij te maken.
Situatie
Door deze situatie heb ik jaren een hekel aan mijn broer gehad en ben ik uiteindelijk op redelijk jonge leeftijd het huis uit gegaan zonder dat hier een directe noodzaak, anders dan ruimte voor mezelf creëren, voor aanwezig was.

De band met mijn moeder die in mijn jeugd onvoldoende kon worden opgebouwd is nooit goed geworden.

Praten heeft geen zin..

In het verleden heb ik wel geprobeerd een gesprek met mijn beide ouders over mijn jeugd aan te gaan maar mijn moeder voelt zich nog altijd aangevallen, iets wat nooit mijn intentie is maar ik zou zo graag ook eindelijk eens door haar gehoord willen worden.
Zonder verwijten en zonder ruzie over en weer. Helaas is dat bij ons niet mogelijk. Ik zie mijn ouders ongeveer twee keer per jaar en dat is tegenwoordig voor mij voldoende.
Gelukkig heb ik hele fijne schoonouders waar ik me altijd meer dan welkom voel en als er ooit kinderen komen zullen zij gelukkig een perfecte opa en oma zijn voor mijn kinderen.”

Door Nicole Hoogenboom

Mijn naam is Nicole Hoogenboom, 44 jaar en een vrouw met ADD, moeder van 4 kinderen, waarvan er één ADHD, één ADHD en dyslexie en één de combinatie van ASS, ADHD, dysgrafie en dyscalculie. Ik ben van beroep een coach voor het begeleiden en coachen van ouders van kinderen met autisme, AD(H)D of een combinatie hiervan. Ik schrijf op ADHD blog Nederland voornamelijk artikelen over ervaringen en tips.

Mijn eigen website is www.nhbc.nl

2 reacties op “Een reactie van een brusje op het hebben van een broer met ADHD”

Wat herkenbaar, maar wat ik nog veel erger vind….
Heb mijn zoontje op een brusjes cursus gezet,omdat zijn zusje een ontwikkelingsachterstand heeft zonder diagnose en het vermoeden van HSP is aanwezig. Half jaar na de cursus krijgt hij zelf de diagnose ADHD, wat voel ik me schuldig tegenover alle twee mijn kinderen. Kan me niet splitsen en vreten me op moment echt helemaal op aan energie en aandacht die ze alle 2 vragen. Weet gewoon weg echt niet meer hoe ik het aan moet pakken.

Ik begrijp uiteindelijk niet wat een diagnose daarin uitmaakt.
Uiteindelijk ben je niet adhd of autisme maar heb je een diagnose naast je persoonlijkheid.In de opvoeding vraagt dat zeker meer uitdaging maar het blijft op het moment van diagnose hetzelfde kind als daarvoor.
Ik heb zelf adhd, mijn jongste dochter ASS. Mijn man heeft geen diagnose maar zeker veel raakvlakken met ASS en mijn oudste lijkt veel op mij. Ik probeer niet alles aan te passen aan deze diagnose. Soms heeft ze het er gewoon maar mee te doen, diagnose of niet. En zo ook met mezelf. Er zijn dingen die moeilijk zijn en daarom heb ik ook een diagnose laten stellen. We zijn er wat dat betreft er op dat moment ook niet anders mee om gegaan maar zijn wel dingen bevestigd en helder geworden. Op school wel wat extra ondersteuning op het leren en psycho educatie.
Thuis zit t m vooral in consequent zijn (maar dat waren we al) en een plansysteem (bord) voor ons allemaal. Niet elke situatie kun je uiteraard op elkaar leggen en het ene kind reageert heftiger dan de ander. Maar laat een kind niet de diagnose zijn, de diagnose is zeker bevestigend en ook prettig. En geeft ook begrip.
Daarnaast kun je helemaal niet voorkomen dat het weleens mis gaat, spanningen oplopen ed. Ik zorg zeker dat ik er ook voor mijn andere dochter ben en voor mezelf. Ik zeg dan: nu ben ik even met je zus bezig, ik ben net bij jou geweest, nu is zij aan de beurt. Of als ik zelf een momentje nodig heb: nu heb ik even ik-tijd nodig. Even niets aan mijn hoofd. Rustig worden van binnen.
Dat heeft ze zelf ook nodig dus als ik de vergelijking naar haarzelf trekt, begrijpt ze dat en laat ze me ook even met rust. Als kinderen jonger zijn is dat wel lastiger. Mijn dochters zijn nu 9 en 11 en gaat nu helemaal prima!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *