Zien is geloven

De oma uit Groningen komt eind van de middag bij ons en blijft eten. Dat gebeurt niet zo vaak. Meestal komen wij bij haar, gezamenlijk, of Elian is alleen bij haar of Rowan en Marie samen.
Na het eten springt Elian alle kanten op en heeft veel lawaai. Zoals hij altijd doet na de maaltijd, als zijn pil uitgewerkt is. Oma kijkt met grote ogen toe.
Oma brengt de jongens naar bed. Als Elian in bed ligt, komt ze naar ons toe. ‘Jeetje, nu begrijp ik wat jullie met stuiteren bedoelen!’
‘Heb je hem nog nooit zo gezien dan?’ vraag ik verbaasd. Voor ons is dit gedrag zo gewoon.
Ze schudt haar hoofd.
Mijn ogen gaan open. Je kunt mensen dingen vertellen, wij kunnen uitgebreid beschrijven hoe Elian zich gedraagt, begrijpen zullen de mensen het niet. Alle lezers die zelf een kind hebben met een diagnose en die familie en vrienden hebben proberen uit te leggen hoe het kind zich gedraagt, zullen dit herkennen.
En lezers die zelf niet zo’n kind hebben en denken dat mijn blogs ze een aardig idee geeft van hoe het gaat met zo’n kind? Think again! Eerst zien, dan pas echt geloven (en begrijpen)!
Geschreven door Trenke Riksten-Unsworth van heel-bijzonder.blogspot.nl