Trenke Riksten-Unsworth 
Elians gegil dringt dwars door mijn oordopjes en het kussen dat ik over mijn hoofd getrokken heb heen. Ik kijk op de klok. Half tien. Dat is wel een prima tijd om op te staan op mijn uitslaapdag. Beneden vind ik Elian érg druk. Hij maakt veel lawaai en springt letterlijk alle kanten op. Hij … Lees verder
Nogal brak sta ik ’s ochtends op. Gisteravond had ik een volleybaltoernooi, waarbij het erg laat is geworden. Gelukkig kan ik straks mijn bed weer induiken. Terwijl ik opsta zegt manlief Martin, die gister al in bed lag toen ik ging slapen: ‘Hoe het gisteravond met Elian ging, vertel ik je straks wel.’ Ik ga … Lees verder
Het is dinsdag. Elian is voor de tweede dag ziek thuis, maar het was een twijfelgeval of we hem thuis zouden houden of niet en er zit alweer aardig wat leven in hem. Zelf voel ik me niet geweldig. Ik ben bekaf en heb hoofdpijn. In huis is het een troep, mede doordat Elian ziek … Lees verder
De oma uit Groningen komt eind van de middag bij ons en blijft eten. Dat gebeurt niet zo vaak. Meestal komen wij bij haar, gezamenlijk, of Elian is alleen bij haar of Rowan en Marie samen. Na het eten springt Elian alle kanten op en heeft veel lawaai. Zoals hij altijd doet na de maaltijd, … Lees verder
‘Hup Holland!’, ‘Yes!’, ‘Kom op!’, ‘Maak een score!’ Dit zijn slechts enkele kreten die Elian roept tijdens de EK-voetbalwedstrijd Nederland-Denemarken. Omdat de wedstrijd redelijk vroeg begint, mag hij hem helemaal uitzien. Hij leeft intens mee en is geen minuut stil. Fysiek stuitert hij alle kanten op en Martin moet hem een hele tijd vasthouden op … Lees verder
‘We kunnen hem er ’s ochtends nog wel een snufje Ritalin bij geven,’ zei de specialistisch verpleegkundige bij wie we waren voor Elians medicijn controle. Ik keek haar verbaasd aan. Die gedachte was nog niet bij me opgekomen. En dat terwijl ik er zo één ben; u weet wel, zo’n moeder die haar kleuter medicijnen … Lees verder