Altijd oorlog in mijn hoofd

Altijd oorlog in mijn hoofd..

Soms is het rustig om me heen, maar dat betekent niet dat het ook rustig is in mijn hoofd.

Daar zit eigenlijk iedere dag wel een soort oorlog. Gedachten die alle kanten op gaan. Over mijn kinderen. Over mijn verleden. Over de toekomst. Over dingen waar ik geen antwoord op krijg en vragen die misschien ook nooit helemaal beantwoord gaan worden.

En ja, soms probeer ik het los te laten.

Dat klinkt makkelijker dan het is.

Ik denk veel na. Misschien soms te veel. Waarom dit? Waarom dat? Had ik iets anders moeten doen? Hoe gaat het verder? Hoe ziet mijn toekomst eruit? En ondertussen gaat het leven gewoon door.

Niet alles gaat vanzelf

Financieel maak ik me ook zorgen. Niet omdat alles er slecht uitziet, integendeel. Ik weet dat er mogelijkheden zijn en dat het uiteindelijk goed kan komen. Alleen heeft alles tijd nodig.

En met relatief weinig geld rondkomen in deze tijd is gewoon niet altijd makkelijk.

Dat mag je ook gewoon zeggen.

Je hoeft niet altijd te doen alsof alles fantastisch gaat.

Gewoon mezelf blijven

Mijn kring is klein. Echt klein. Er zijn maar een paar mensen van wie ik het gevoel heb dat ze mij echt begrijpen. Misschien komt dat ook doordat ik zelf nogal recht voor z’n raap ben.

Ik ben gewoon echt.

Ik draai niet graag ergens omheen en ik ga mezelf ook niet anders voordoen zodat iemand mij makkelijker begrijpt. Dat is misschien soms lastig voor andere mensen, maar uiteindelijk heb ik liever dat iemand weet wie ik ben dan dat ik een versie van mezelf speel die beter in hun plaatje past.

En nee, ik schaam me daar eigenlijk weinig voor.

Het is zoals het is.

Wat mij overeind houdt?

Mijn kinderen. Mijn gezin, ook al zijn we niet meer allemaal bij elkaar. Pokémon. Mijn eigen kleine wereldje. En natuurlijk ADHDblog.

Bijna zestien jaar geleden begon ik daar vrijwillig mee en al die jaren later ben ik er nog steeds mee bezig. Dat zegt misschien ook wel iets over mij.

Als iets mij raakt of interesseert, kan ik er ontzettend lang mee doorgaan.

Mijn prikkelarme appartement betekent trouwens ook veel voor me. Een plek waar ik gewoon mezelf kan zijn. Rust om me heen. Mijn wekelijkse hulp erbij. Geen ingewikkeld gedoe. Gewoon mijn eigen omgeving waarin ik even kan ademhalen.

En toch blijft die oorlog bestaan

En toch blijft die oorlog in mijn hoofd bestaan.

Maar ik zie mezelf niet als zielig.

Dat is misschien nog wel het belangrijkste.

Ik heb dingen meegemaakt die niet altijd makkelijk waren. Ik heb fouten gemaakt. Dingen verloren. Dingen opnieuw moeten opbouwen. Verdriet gehad. En waarschijnlijk komt er nog genoeg op mijn pad.

Maar ik ben er nog.

En misschien is dat soms al genoeg.

Steeds meer leren loslaten

Ik probeer steeds meer te accepteren dat ik niet overal antwoord op hoef te hebben. Sommige vragen blijven gewoon vragen. Sommige dingen kun je niet terugdraaien. Sommige mensen kun je niet veranderen.

Dus probeer ik los te laten.

Niet omdat het me niets doet.

Maar omdat ik ook verder wil.

Als iemand mij tegenwoordig verkeerd begrijpt, heb ik ook steeds minder behoefte aan eindeloze discussies. Ik kan iemand ook gewoon begrijpen zonder het ermee eens te zijn.

“Je hebt gelijk.”

Of:

“Ik snap waarom je dat zo ziet.”

Klaar.

Haha. Die tijd van eindeloos discussiëren heb ik inmiddels wel gehad.

Als ik morgen alles kon loslaten

En als ik morgen ineens nergens meer rekening mee hoef te houden?

Dan pak ik mijn spullen en ga ik de wereld rond.

Reizen. Nieuwe plekken zien. Nieuwe mensen ontmoeten. Gewoon gaan.

Maar uiteindelijk kom ik natuurlijk weer terug.

Want hoe groot de wereld ook is, mijn kinderen blijven mijn thuis.

Waarom ik dit schrijf

Misschien is dat uiteindelijk ook waar die hele oorlog in mijn hoofd om draait.

Niet om zielig gevonden te worden.

Niet om aandacht.

Maar omdat ik ontzettend veel voel, ontzettend veel denk en omdat sommige dingen voor mij simpelweg belangrijk zijn.

Ik ben niet perfect.

Ik heb geen perfect leven.

Maar ik ben wel echt.

En misschien is dat tegenwoordig al best bijzonder.