Op de goede weg

In mijn laatste blog, ‘Worstelingen’, stonden we aan het begin van een intensief behandeltraject.
We hadden ons dieptepunt echt bereikt, het ging niet en er moest iets gebeuren om ervoor te zorgen dat we samen weer op de juiste weg kwamen.

Een ingrijpende, heftige beslissing die veel van ons zou gaan vragen.
Een beslissing die, als ik er nu op terugkijk, een keerpunt betekende voor ons allemaal.

Inmiddels heeft kleine man het dagbehandelingstraject afgesloten, een intensief, 4 maanden durend traject waarbij hij 3 middagen per week naar de groep ging.
Daarnaast kregen wij gezinsbegeleiding en gesprekken zodat niet alleen kleine man kon leren, maar ook wij.
Een beweging maak je immers samen, was de insteek.
Duidelijkheid, structuur en emotie-regulatie zijn zaken waaraan we hard gewerkt hebben.
Hoewel het ontzettend intensief was, is dit één van de beste keuzes geweest die wij ooit hebben kunnen maken om te zorgen dat het weer de goede kant op ging.
Naast dit behandeltraject is ook naar voren gekomen dat kleine man niet alleen ADHD heeft, maar ook ASS.
Een lang verwachte diagnose, maar toch even slikken. Eventjes, heel eventjes zorgen over de toekomst.
Echter, deze zorgen al snel aan de kant geschoven want we weten nooit wat de toekomst brengt en we doen ons best, werken hard om hem te helpen en dat zullen we ook altijd doen.

Leren omgaan met emoties

Emotie-regulatie… het voornaamste punt van de afgelopen maanden. Want, met twee ADHDers in huis was dat het vlak waarop het veelvuldig mis ging.
Voor kleine man de kunst te leren omgaan met zijn emoties en er goed uiting aan te kunnen geven. Voor mijzelf de uitdaging om mijn emoties niet met me op de loop te laten gaan en, simpel gezegd, niet zo snel boos te worden. Het welbekende, gehate korte lontje…
Dat ging uiteraard niet zo simpel als het lijkt. Inzicht verwerven over waaróm ik zo weinig geduld had en reageerde zoals ik deed. En er dan mee aan de slag gaan.
Voordeel van ADHD is dat, wanneer je ergens voor gaat, je dit ook met volle overgave doet en dat is exact wat er gebeurde met kleine man en mijzelf.
We wilden allebei ontzettend graag dat het anders ging en zijn er dan ook vol voor gegaan, met resultaat.

Hulpmiddelen

Kleine man leerde ontzettend veel gedurende het traject en het mooie hiervan was dat hij de vertaalslag naar thuis heel goed wist te maken. Alle hulpmiddelen die hem aangereikt werden pakte hij aan en paste ze thuis ook toe.
Hoe eenvoudig sommige dingen ook lijken te zijn, bewustwording en juist toepassen zijn een tweede natuurlijk.
Stop, denk, doe!
Eén van de dingen waar hij mee thuis kwam was: ‘Stop, Denk, Doe’.
Drie eenvoudige woorden met een enorme impact voor ons.
‘Als je voelt dat het niet gaat zoals je wil, Stop, Denk en Doe’.
Niet alleen voor kleine man, maar ook voor mijzelf brachten ze een enorme verandering teweeg.
En dan het signaleringsplan waarin 3 fasen beschreven staan van zijn gevoel.
‘Blij, Geïrriteerd en Mega-boos’
Wat zijn de signalen bij welke fase? Wat voel je dan? En welke actie kun je ondernemen om je eigen gedrag, de fase waarin je je bevindt, te beïnvloeden?

Echte eyeopener

Wat voor mij ook een eyeopener was: ‘opstekers en afbrekers’.
De manier waarop je met elkaar communiceert, positief of negatief.
Toen we eens samen in gesprek waren over eten, altijd een heikel punt hier, stelde kleine man me een vraag en mijn antwoord was: “Omdat je altijd slecht eet”.
Zijn reactie hierop was heel verhelderend: “Nou, dat is een afbreker, zoals je dat zegt. Dat klinkt helemaal niet fijn zo. Ik weet ook wel dat ik eten altijd een gedoe vind.”
Oké dan…
Hoe kon ik dat uitleggen op een manier dat het voor hem niet voelde als een afbreker?
Ik probeerde het opnieuw: “Omdat ik merk dat je moeite hebt met het opeten van je brood op school en ik het belangrijk vind dat je goed eet.”
Een heel andere manier van de boodschap overbrengen.
Wanneer je samen in een neerwaarde spiraal zit, ben je snel geneigd een gesprek te voeren dat overheerst wordt door afbrekers.
Terwijl je met opstekers de ander een prettig gevoel geeft en uiteindelijk veel meer bereikt.

Kost veel Energie, Tijd en Bewustwording

Het klinkt vrij eenvoudig, maar het doorbreken van een ingesleten patroon kost energie, tijd en bewustwording. Inmiddels zijn we 5 maanden verder en kan ik zeggen dat het ons lukt. Natuurlijk hebben we onze dingen, gaat het niet altijd zoals we willen, maar dat heeft iedereen, niets gaat altijd perfect en dat hoeft ook niet.
Maar als ik terugkijk naar ons beginpunt, kan ik met trots zeggen dat we ons doel bereikt hebben en we samen weer op de goede weg zitten…

ADHD, studeren en werken, gaat dat samen?

Studeren en werken met ADHD, hoe gaat dat eigenlijk? Als ik kijk naar mijn eigen ervaring, zie ik duidelijk dat dit moeizaam kan verlopen wanneer je het ‘moet’. Gedurende mijn ‘jonge’ schoolcarrière was ik een onopvallende, middelmatige leerling. Ik haalde gemiddeld zesjes, deed wat ik moest doen en daar was dan ook alles mee gezegd. Aangezien ik een vroege leerling was, had ik op mijn 15e jaar mijn MAVO-diploma op zak en was het tijd voor een vervolgopleiding.

Keuze maken

Wat ik moest kiezen? Tsja, mijn vriendinnen gingen SPW doen en ik vond kinderen ook best leuk, paste regelmatig op en dus schreef ik me ook maar in voor deze opleiding. Ik vond de opleiding ‘best leuk’, liep stage in het onderwijs en toen ik op mijn 18e klaar was met de opleiding, was ik er nog niet aan toe om te gaan werken. Gezien mijn stage in het onderwijs was de gemakkelijkste stap te kiezen voor de PABO. Ook dit vond ik ‘wel leuk’, maar het was het niet voor mij en na 2 jaar haakte ik dan ook af. Ik vond een baan in de kinderopvang en ook hiervoor gold dat ik het ‘wel leuk’ vond.

Dat mijn hart niet op die plek lag, wist ik wel en toen ik na enkele jaren bij wijze van spreken iedere zondagavond dacht: ‘Pfff, morgen moet ik weer…’ en ik aan het eind van mijn werkdag altijd doodmoe was, besloot ik dat dat toch anders moest kunnen.

Droombaan?

Ik solliciteerde zonder enige ervaring op een baan in de gehandicaptenzorg, werd uitgenodigd voor een gesprek en mocht een dag meedraaien. Ik wist totaal niet of dit iets voor mij was, of het bij me paste, maar ging de uitdaging aan en kan met heel mijn hart zeggen dat dit de beste keuze is die ik op werkgebied heb gemaakt.
Vanaf die eerste dag wist ik direct: ‘Dit IS het, dit is mijn vak!’. Ook wist ik direct dat ik een opleiding wilde volgen die in de lijn lag van dit beroep. Ik werd aangenomen en werkte voornamelijk op een woning met mensen met downsyndroom en dementie in de laatste fase van het leven. Veelgehoorde reactie hierop was: ‘Zo, dat is zwaar!’ Dit kan ik gedeeltelijk beamen, het is heftig wanneer bewoners overlijden, absoluut. Maar wat bij mij ruimschoots de overhand had, was hoe bijzonder is dat ik iemand in deze fase van het leven mag begeleiden en verzorgen.

Verschillende banen

Door privéomstandigheden koos ik er na een jaar voor te gaan werken voor het flexbureau: ik werd ingezet op allerlei verschillende plaatsen met allerlei verschillende doelgroepen en leeftijden. Daarnaast nam ik een baan aan in de terminale nachtzorg. Drie jaren heb ik dit gedaan en in deze jaren heb ik enorm veel geleerd en gezien.
Ik kreeg een baan in een kleinschalige woonvoorziening waar twee doelgroepen onder één dak woonden: ouderen dementerenden én mensen met een beperking. Twee doelgroepen waarbij mijn hart ligt en ook hier heb ik twee jaar lang genoten van mijn werk. De wens om een opleiding te volgen in de lijn van dit beroep was er nog steeds, ik had ondertussen intern al een behoorlijk aantal scholingen gevolgd, maar wilde méér.

Leren en werken met ouderen

Er kwam een mooi aanbod dat ik direct met beide handen aanpakte: een baan in de ouderenzorg mét de mogelijkheid een opleiding te volgen. Na 6 jaar lang deze wens te hebben, ben ik inmiddels gestart met de opleiding. Groot contrast met mijn ‘jonge’ schoolcarrière, inmiddels ben ik moeder van een dochter van bijna 10 en een zoon van 8 jaar. Een zoon met, net als ik, ADHD met alle strubbelingen en zorgen hier omheen, waar ik op zijn zachtst gezegd mijn handen vrij vol mee heb. Een baan van 24 uur naast mijn opleiding met de nodige zelfstudie uren, 1 dag per week weer naar school, een partner die fulltime werkt..

Geweldig!

Toch heeft dit alles me er geen seconde aan doen twijfelen of ik dit wel moest gaan doen. Ja, het is druk en veel, dat sowieso. Maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van deze stap: in tegenstelling tot vroeger vind ik het studeren nu geweldig, ik leer dingen die ik al jaren wil leren en geniet ervan. Ik ben enorm gemotiveerd, krijg er energie van en haal hoge cijfers, voor het eerst in mijn leven.
Een enorm verschil met vroeger, moge dat duidelijk zijn.

Werken en passie

Waar ligt dat dan aan? Eenvoudig gezegd: Ik heb mijn beroep gevonden. Mijn hart ligt in dit werk, ik houd er oprecht van. Ik vind dat ik de mooiste baan ter wereld heb, ga zelden met tegenzin van huis.
En die passie, naast de jarenlange wens dit te doen, maakt dat ik een enorme drive heb dit te laten slagen. Ik denk echter ook dat ik dit zeker te danken heb aan de positieve eigenschappen van mijn ADHD, het doorzettingsvermogen en de gedrevenheid, een soort van ‘lange hyperfocus’.
Mijn ervaring is dan ook: niet goed weten wat je wilt maakt het voor een ADHDer extra moeilijk, je aandacht vestigen op iets dat niet je volledige interesse heeft vergt enorm veel. Maar wanneer je gevonden hebt waar je hart ligt dan is de inzet er ook voor de volle 100% en krijg je er juist enorm veel energie van!

Worstelingen bij kinderen met ADHD

Worstelingen en ADHD. Kleine man is lief, sociaal, meelevend. Gezellig, innemend, charmant. Grappig, vrolijk, gedreven. Hij bakt koekjes voor ‘zijn meisjes’ van de Appie, begroet mensen die hij niet kent vol enthousiasme met: ‘goedemorgen mevrouw!’ en is een ster in het geven van welgemeende complimentjes. Hij gooit zijn charmes in de strijd met een tersluiks knipoogje, is ontzettend lief voor de bewoners als ik hem meeneem naar mijn werk of dat van mijn vriend. Kleine man vindt niets of niemand ‘gek’ of ‘raar’. Geweldige eigenschappen, waarmee hij menig mens een lach op het gezicht tovert en de dag een stukje mooier maakt. Zomaar, het gebeurt hem als vanzelf, ongedwongen en spontaan.

Geweldige eigenschappen, waarmee hij menig mens een lach op het gezicht tovert en de dag een stukje mooier maakt.

ADHD worstelingen

Naast deze geweldige eigenschappen, naar mijn idee mede te danken aan ADHD, ondervindt kleine man ook hinder aan de mindere kanten.
Impulsief, snel overprikkeld, een kort lontje.
Dit resulteert in onbedoeld ‘ongelukkige acties’, boze buien en een grote mond.
Snel overprikkeld raken betekent in zijn geval dat hij de dingen niet meer kan overzien, wat uitermate vervelend kan zijn. Hij verliest de controle over wat er gebeurt, raakt helemaal uit zijn doen, wordt boos en gefrustreerd.
Daarom probeert hij de touwtjes in handen te nemen, te bepalen wat er gaat gebeuren.
Eigenlijk vrij logisch, want wanneer je zelf de regie behoudt, zijn dingen duidelijk, voorspelbaar en overzichtelijk.
Factoren waarbij je zeer gebaat bent wanneer je ADHD hebt, het geeft rust, schept orde in de chaos en creëert een veilig gevoel.
Echter, wanneer je 7 jaar oud bent, bevindt je je niet in de positie de regels te bepalen…

Slechte combinatie

Het zelf ook hebben van ADHD is over het algemeen een groot pluspunt, ik begrijp kleine man als geen ander, kan zijn razendsnelle gedachtesprongen moeiteloos volgen en begrijp de drukte in zijn hoofd. Zijn behoefte aan duidelijkheid, overzicht.
Maar helaas heb ik, als ADHDer, net zo goed last van de mindere kanten: impulsief, snel overprikkeld, kort lontje.
En in dat opzicht vormen kleine man en ik dus een slechte combinatie.

Buitengewoon vasthoudend

De laatste maanden nemen de mindere kanten steeds meer en meer de overhand.
De regels lijken niet meer te bestaan, hoe duidelijk ze ook zijn en hoe vaak ik ze ook herhaal.
Bijna dagelijks gaat kleine man de strijd aan, wil de touwtjes in handen nemen en is hierin buitengewoon vasthoudend.
Hij is boos, gefrustreerd en brutaal, heeft overal een weerwoord op.
‘Je bent de stomste mama van de hele wereld! Ik haat je, rot-mama!’
Meer dan eens vliegen dergelijke opmerkingen me om de oren.

Gefrusteerd en boos

En niet alleen nemen bij hem de mindere kanten de overhand, dit is bij mij ook steeds meer het geval. Ik reageer te impulsief, te boos, ben geïrriteerd.
Bovenal ook gefrustreerd en boos op mezelf: waarom kan ik niet geduldiger zijn? Waarom kan ik hem hier niet mee helpen? Juist ik, degene die wéét hoe het voelt, zou dat toch moeten kunnen?
Ik heb het gevoel dat ik faal, omdat ik hem niet kan helpen.
Samen komen we in een negatieve spiraal terecht en het lukt maar niet om dit te doorbreken.
Na een fikse uitbarsting lijkt hij altijd ‘opgelucht’, het lijkt de lucht weer helder te maken voor hem en ineens komen dan de positieve kanten weer naar boven.
Hoge pieken, diepe dalen.

Hulp vragen

Na een paar maanden aanmodderen is het voor mij genoeg, de grens is bereikt.
Het is slopend, dat wij hier samen niet uitkomen is wel duidelijk.
Ik besluit hulp te vragen bij de instantie waar kleine man in behandeling is voor de medicatie en zij zien onze duidelijke vraag om hulp.
Het voorstel is een intensief traject, waarbij kleine man goede begeleiding gaat krijgen, er verder gekeken wordt naar een eventuele andere diagnose naast de ADHD.
Daarnaast krijgen wij ook begeleiding, hoe we kleine man het beste kunnen helpen, hem kunnen geven wat hij nodig heeft. Alles wordt onder de loep genomen, waar gaat het mis en wat kunnen we daarmee doen?
Ik schrik een beetje van dit intensieve traject, vind het heel heftig. Weken afwegen of dit past bij ons, lijdt school er niet onder, is het realiseerbaar? En een klein stemmetje in mijn hoofd: ‘doe je het dan écht zo verkeerd, dat dit nodig is?’

Boze uitbarsting

Na een zoveelste boze uitbarsting hak ik de knoop door.
Er moet iets gebeuren en dit lukt me niet alleen. We gaan starten met dit traject.
We hebben hulp nodig om deze negatieve spiraal te kunnen doorbreken.
Enkele weken geleden zijn we gestart, we zitten nu middenin de voorbereidende gesprekken.
Naast deze beslissing, gaat er bij mij ook een knop om:
Ik faal niet, omdat ik het niet alleen kan. Sommige dingen kún je niet alleen, heb je hulp nodig van anderen.
Ik faal júíst niet, omdat ik hulp vraag.

Het planbord voor kinderen met ADHD zelf maken

zelf planbord maken met pictogrammen

Waarom zelf een planboard maken voor kinderen met en zonder ADHD? Een paar weken geleden kwam het E-book ’50 tips voor ouders en verzorgers van kinderen met de diagnose AD(H)D’ online, iets waar ik als moeder van zoon met ADHD én zelf ADHD behoorlijk nieuwsgierig naar was. Het E-book sprak me direct aan, overzichtelijk, duidelijk en bovenal ook heel herkenbaar. Sommige tips waren een eyeopener voor mij, anderen pas ik zelf toe en één daarvan, het gebruik maken van een planbord, vond ik wel een goed uitgangspunt om toe te lichten.

Probleem; Indeling van de dag

Kleine man, stuiterballetje, van-de-hak-op-de-tak-springer, vroeg dagelijks meerdere malen om duidelijkheid over de indeling van de dag: ‘Hoe vaak moet ik naar school vandaag? Mag ik vandaag afspreken? Wanneer moet jij werken? Wanneer gaan we naar opa en oma?’ Ook merkten wij dat, wanneer we kleine man ’s morgens vertelden wat de plannen waren voor de dag, hij dit steevast vergat en daar heel gefrustreerd en boos door raakte. Hij was al lang vergeten wat ik ’s morgens verteld had en had in de loop van de dag hele plannen gemaakt voor zichzelf. Wat dan ook weer zorgde voor een ‘welles-nietes-strijd’. Dit gaf ontzettend veel frustratie en boosheid, heel begrijpelijk natuurlijk.

Planbord; de oplossing

Al snel kwam ik op het idee een planbord aan te schaffen. Een zoektocht naar een geschikt planbord volgde, maar ik vond maar niet waarnaar ik op zoek was. De pictogrammen die gebruikt werden, spraken me totaal niet aan of waren voor ons niet van toepassing en ik besloot zelf aan de slag te gaan. Bij kleine man op school worden de dagen van de week aangeduid in kleuren, dus dat was voor mij de basis omdat dit voor hem herkenbaar was. Dan nog de pictogrammen. Ik ben niet bepaald een tekenwonder, dus het moest eenvoudig maar duidelijk.

Samen met kleine man en grote zus bedacht ik welke pictogrammen wij nodig hadden. Een compleet gedetailleerde uitwerking van de dag vond ik niet nodig, daarmee is ook het overzicht weg en ga je je doel voorbij.

Geen tijd of geen zin om zelf een planbord te maken?

Koop dan een planbord bij bol.com en bespaar jezelf de moeite.

Behoeften van kinderen

De duur van de schooldag, dat is voor kleine man heel belangrijk. Welke dagen heeft hij gymles (ook voor mij wel handig, anders vergeet ik standaard zijn spullen klaar te leggen..) Sporten, bezoekjes aan opa en oma, logeerpartijen en verjaardagen. Maar ook bezoekjes aan de tandarts en huisarts, speelafspraken met vriendjes, de oppas en uitstapjes. Door hen erbij te betrekken, werd voor mij duidelijk waaraan ze behoefte hadden én hadden ze een eigen inbreng in het geheel.

Zo wilden ze beiden graag duidelijkheid over wanneer ik moest werken. Heel begrijpelijk, aangezien ik onregelmatige diensten werk en iedere week anders is. Ik heb hen samen laten bedenken wat er op deze pictogram moest komen te staan.

In de loop van de jaren zijn er nieuwe picto’s bijgekomen, anderen worden niet meer gebruikt en zo blijft het planbord passen bij de behoeften van kleine man.

Afspraken en het planbord

Ook is het gemakkelijk om hem te verwijzen naar afspraken die op het planbord staan, want het wil toch nog weleens voorkomen dat kleine man in zijn hoofd andere plannen maakt. Doordat ik hem dan kan verwijzen naar het planbord, komt er ook geen ‘dat heb je helemaal niet gezegd-discussie’.

Het zelfgemaakte Planbord voor eigenlijk alle kinderen..

Het maken van het planbord was een flinke klus, maar meer dan de moeite waard. We maken er al jaren gebruik van, het biedt kleine man duidelijkheid en inzicht in de week, geeft hem houvast en structuur.

Kortom, voor ons een gouden tip!

Zie je het toch niet zitten om zelf een planbord te maken?

Kijk dan eens op Bol.com planborden met een enorm aanbod en al vanaf 20,- euro te koop.

Het onzichtbare lijntje

Kleine man…
Grote rijkdom, mijn stoere kerel! Maar ook grote zorg, zeker de laatste weken. Een onzichtbaar lijntje, dat hebben wij. Ik begrijp je sneltrein-gedachten als geen ander, jou van-de-hak-op-de-tak sprongen. Maar door dat lijntje worden we af en toe zó hard naar elkaar toe getrokken, dat we keihard op elkaar knallen. De laatste weken lijkt dit steeds maar weer te gebeuren…We botsen, we strijden, begrijpen elkaar niet en drijven elkaar tot wanhoop. Tranen in mijn ogen van frustratie. Enige lichtpuntje lijkt dat je verandering van school de beste keus ooit is: je hebt plezier, vertelt honderduit, schiet vooruit in je ontwikkeling, wat een opluchting is dat! En vandaag…dan hebben we elkaar ineens weer gevonden. Zomaar, plots, hebben we het weer leuk samen! Ik geniet van jouw blije koppie, je mooie verhalen en de lach op je gezicht, met een knipoogje, speciaal voor mij…’Fijn samen, hè mama?!’ Ook nu tranen in mijn ogen, maar dan van plezier. Vandaag hebben we elkaar toch weer eens gevonden…

Positief: want ik begrijp hem als geen ander..

Enkele weken geleden schreef ik bovenstaande tekst over het onzichtbare lijntje tussen kleine man en ik. Want dat hebben wij, een onzichtbaar lijntje. Onze ADHD geeft een extra toevoeging aan onze band. Positief: want ik begrijp hem als geen ander: zijn gedachten kronkels, zijn hak-op-de-tak sprongen. Zijn vermogen om ‘anders’ te denken, te komen met niet voor de hand liggende oplossingen. En ook hoe moeilijk de wereld om hem heen kan zijn, hoe frustrerend dat is en hoe onbegrepen je je dan kunt voelen.

Speciaal onderwijs

In september heeft kleine man de overstap gemaakt: na drie jaar ploeteren en steeds maar weer onderuitgaan, is hij van het reguliere onderwijs naar het speciaal onderwijs gegaan. Een spannende beslissing, maar na enkele maanden blijkt het écht de goede beslissing te zijn. Hij heeft het enorm naar zijn zin, gaat met plezier naar school en vertelt thuis honderduit over wat hij allemaal heeft geleerd. Voor mij als moeder is dat compleet nieuw, iets dat ik alleen ken van grote zus maar niet van kleine man. Hij maakt al snel vriendjes en voelt zich thuis. De achterstand waarmee hij groep 3 afsloot is helemaal verdwenen: hij werkt ontzettend hard en is gedreven en leergierig. Na een paar weken wil kleine man niet eten op school, de oorzaak hiervan kunnen we maar niet achterhalen. Wanneer we uiteindelijk ontdekken waaraan het ligt, bespreek ik dit met de juffen en pakken zij dit prima op om het samen met ons op te lossen. Zij vinden niets raar of gek, ook niet jouw overtuiging dat er beestjes in je broodtrommel zitten en je daardoor niet wilt eten. Zij helpen hem er doorheen en het gaat weer goed. Op deze school ben jij geen buitenbeentje, mag je jezelf zijn. Wat een verademing…

Grote verschillen thuis en op school

Thuis is echter een ander verhaal… want hoe goed het op school gaat, hoe moeilijk we het thuis hebben. Boos, dwars, brutaal… Hoe duidelijk alle regels ook zijn en hoe vaak we deze herhalen, de behoefte deze te breken lijkt eindeloos. We strijden de hele dag, de gezelligheid is ver te zoeken en ik word er wanhopig en gefrustreerd van.
Waar komt dit vandaan? Moet je je thuis afreageren vanwege de nieuwe situatie? Is het kopieergedrag? Of ben jij dit zelf? Ik weet het niet en hoop dat het voorbij gaat, dat het inderdaad wennen is aan de nieuwe situatie. Helaas gaat het niet voorbij en ondertussen knallen we de hele dag samen. Onze verbondenheid is ver te zoeken, we botsen en strijden de hele dag, begrijpen elkaar niet meer. Allebei boos en gefrustreerd. Ik verwijt het mezelf ontzettend, dat ik dit niet op kan lossen als moeder. Waarom heb ik niet meer geduld, begrip en rust? Dat wij samen niet verder komen op deze manier, is wel duidelijk.

Afspraak met de psycholoog

Ik besluit om hulp te vragen en bel voor een afspraak. Hoewel kleine man al vanaf zijn vierde ‘patiënt’ is, moeten we 7 weken op een afspraak wachten. Ik word daar behoorlijk nijdig van en er volgt een telefonische afspraak met de psycholoog. Zij neemt mijn zorgen serieus en gaat aan de slag met mijn overduidelijke hulpvraag. Na een paar dagen neemt ze contact met me op en heeft verschillende opties om ons te kunnen helpen. Het zijn opties die veel van ons gaan vragen, voordat ik een besluit kan nemen wil ik precies weten wat het inhoud. Helaas kan zij mij deze duidelijkheid niet verschaffen en draagt het over aan een collega die dit wel kan. Er wordt contact met mij opgenomen, belooft ze.
Ondertussen vindt er ook een medicatieverandering plaats, want na een jaar van zoeken en uitproberen nog steeds niet het middel dat past bij kleine man. Dit verloopt niet zonder slag of stoot: de psychiater die de medicatie voorschrijft en ik, wij zijn het niet zo eens samen. Ondertussen wachten we maar af, ploeteren we verder samen en probeer ik te genieten van de momenten samen, waarin we elkaar ineens weer vinden en we het fijn hebben samen. Dat onzichtbare lijntje, dat ons verbind…

Dexamfetamine versus Amfexa

dexamfetamine-ervaringenIedereen die de afgelopen maanden een beetje heeft opgelet, weet dat er behoorlijk wat te doen geweest is rondom het middel Dexamfetamine. De reguliere Dexamfetamine, waar zo’n 30.000 Nederlanders bijzonder veel baat bij hebben, mocht niet meer verstrekt worden door de apotheken. In plaats daarvan mocht alleen nog Amfexa verstrekt worden. Hetzelfde medicijn, maar met een andere naam. Aldus de fabrikant van Amfexa. Bijkomend ‘puntje’ was echter dat Amfexa niet vergoed wordt, wat voor velen een enorme financiële strop betekent. Dat gaat namelijk niet om een paar tientjes, maar kan, als je pech hebt, oplopen tot een paar honderd euro per maand. Onbetaalbaar voor velen, met alle gevolgen van dien.

Als gebruiker van Dexamfetamine was dit bericht voor mijzelf ook een behoorlijke tegenvaller. Medicatie die eerst helemaal vergoed werd, ging me nu ongeveer €100 per maand kosten.. Dat hakt er behoorlijk in.

Stoppen met Dexamfetamine?

Wat nu? Stoppen met Dexamfetamine en weer het hele medicatie-traject in om te zoeken naar iets wat wél vergoed wordt? De zoektocht naar het middel dat bij mij past, in dit geval dus Dexamfetamine, was niet bepaald gemakkelijk en de gedachte dat ik weer opnieuw zou moeten beginnen, maakte me behoorlijk moedeloos. Daarbij ging ik in september weer studeren, iets waar ik me volledig op wil richten zonder een medicatie-zoektocht met alle bijbehorende ellende. Besloten dus om, met de financiële gevolgen van dien, gewoon op mijn vaste medicijn te blijven. Amfexa was toch immers precies hetzelfde?

De werkzame stof is hetzelfde..

Bij de apotheek nog navraag gedaan, aangezien ik weet van mezelf dat ik nogal gevoelig ben voor veranderingen op dit gebied. ‘Ja, ik geloof wel dat het hetzelfde is hoor, misschien een iets andere samenstelling, maar de werkzame stof is hetzelfde.’ Aldus de apotheek. Nu heb ik altijd een potje in de kast staan, wanneer ik thuis ben en mijn medicatie moet nemen, pak ik ze daaruit. Een ander potje in mijn tas, want iedere keer heen-en-weer met dat potje gaat niet goed, is de ervaring. Mijn ‘oude’ Dexamfetamine was nog niet helemaal op, er zat nog een potje in mijn tas. Thuis in de kast kwam de Amfexa te liggen. Wat zou het uitmaken als ik beide door elkaar zou gebruiken, het was immers hetzelfde medicijn.

Eerste dosering Amfexa

De eerste dosering Amfexa werd ingenomen, er gebeurde niets. Althans, niet iets dat moest gebeuren.. Knallende koppijn, hartkloppingen en een slecht humeur, dat had ik wel die middag. Ik dacht er niet te veel over na, was druk bezig en weet het aan toeval. In de weken die volgden, gebruikte ik de Dexamfetamine en de Amfexa door elkaar en langzaam maar zeker voelde ik me steeds minder goed. Na twee weken was ik door mijn Dexamfetamine heen en stapte in helemaal over op Amfexa. En toen ging het geleidelijk aan helemaal mis..

Depressief, hartkloppingen, trillen, hoofdpijn en slapeloosheid

Ik merkte totaal geen werking, mijn hoofd was overvol en ik kon me nergens op focussen. Hartkloppingen, trillen, hoofdpijn, slapeloosheid en een extreem kort lontje waren de dingen die ik wél merkte. Buiten dat, voelde ik me ontzettend depressief en zag ik niets meer zitten. Om niets sprong ik verschrikkelijk uit mijn vel, ik was de hele dag boos en chagrijnig. De link met hoe ik me voelde en de wisseling van medicatie was weleens door mijn hoofd gegaan, maar ook vrij snel weer aan de kant geschoven. Het was toch immers hetzelfde middel? Ik was in die weken erg druk in de weer met de schoolwisseling van kleine man naar het speciaal onderwijs en dat vroeg best wat aandacht. Daarbij was het ook nog zomervakantie en loopt alles anders dan ‘normaal’. Het is niet zo dat dit ‘ineens’ allemaal in volle hevigheid aandiende, maar hoe langer in Amfexa gebruikte, hoe erger het werd..

Amfexa de boosdoener?

Totdat ik op een ochtend niets meer kon dan huilen, zo ellendig voelde ik me. Dat dit weleens te maken kon hebben met de medicatie, had ik ondertussen wel door. Ik kon er de klok op gelijk zetten: wanneer ik ’s morgens de eerste dosering Amfexa innam, ging er binnen een half uur een knop om in mijn hoofd en werd ik boos, onuitstaanbaar chagrijnig en kon ik alleen nog maar snauwen. En dan bedoel ik niet boosheid die na een tijdje weer wegebt, nee, ik was gewoon de hele dag pisnijdig. Daarnaast voelde ik me zo depressief, dat ik het liefst niet eens meer wilde opstaan. Ik herkende mezelf helemaal niet meer, ik was mezelf helemaal kwijt. Mijn vriend vond het genoeg en sleepte me mee naar de huisarts. Ik trof een vervangster en legde uit wat er speelde, hoe ik me voelde en dat ik dit echt niet wilde. Ook haar snauwde ik af.. om vervolgens snotterend te zeggen: ‘Oh, sorry hoor, ik wíl helemaal niet zo zijn.. Dit is dus wat ik bedoel..’ Gelukkig begreep zij me erg goed en ondernam meteen actie.

Per direct stoppen met de Amfexa en weer terug op de ‘oude’ Dexamfetamine.

Gelukkig weer de oude

eind-goed-al-goed-medicatie-ervaringFijn, zou je denken, want je weet dat dit middel werkt dus dan is je probleem opgelost. Dat viel echter nog best tegen. Aangezien ik dit middel enkele weken niet had gebruikt, kwamen alle bijwerkingen weer die ik ook had toen ik er 3 jaar geleden mee begon. Gebrek aan eetlust, misselijkheid.. en wat ik het meest vervelend vond: slapeloosheid. De eerste 3 weken sliep ik, als ik geluk had, 2 uur per nacht. Ik was doodop, maar slapen lukte me niet. Langzaam werd het beter.
Ik ben ondertussen 2 ½ maand verder en kan zeggen dat ik nu pas weer ‘de oude’ ben. Ik heb er echt een flinke klap van gehad en dat heeft me heel veel gekost. En dat voor een middel waar je dan als patiënt verplicht op over moet stappen, waarvan beweerd wordt dat het precies hetzelfde middel is dan het oude.. In mijn geval pakte het helaas iets anders uit..

ADHD en passend onderwijs

Is het reguliere onderwijs de juiste plek voor een kind met ADHD? Deze vraag houdt mij als ADHD’er én moeder van ADHD-zoon al langere tijd bezig. Mijn eigen ADHD kwam pas op latere leeftijd aan het licht en als ik terug kijk op mijn schooltijd, zie ik mezelf weer als onzeker, stil meisje in de klas zitten. Het liefst was ik onzichtbaar en ik wilde vooral niet opvallen.
adhd-speciaal-onderwijs
Ik zat op een Jenaplan-school, een onderwijsvorm waarbij je veel vrijheid krijgt en eigen verantwoordelijkheid voor het invullen van je werkjes. Met een glimlach herken ik dat ik toen al veel moeite had me in te zetten voor dingen die me niet interesseerden: zo hadden we in groep 6 topografie en daar had ik zo’n hekel aan, dat ik gedurende het hele schooljaar niets aan dat vak heb gedaan. Dat dit pas aan het eind werd opgemerkt is uiteraard een ander verhaal, maar dan nog: ik kon me er simpelweg niet toe zetten.

Zorgen op school

Vanaf het moment dat kleine man naar school ging, heb ik zorgen om hem gehad. Hij had niet echt een klik met zijn juf van groep 1-2 en dat liep niet echt lekker samen. Vandaar dat ik me twee jaar lang veelvuldig heb laten horen op school: wanneer kleine man naar groep 3 zou gaan, wilde ik hem bij die ene leerkracht. Grote zus had ook bij hem gezeten en ik had er veel vertrouwen in dat het met hem en kleine man goed zou klikken. Groep 3 is natuurlijk een belangrijke groep, de basis wordt daar gelegd.

Groep 3: de grote overstap

Groep 3 brak aan en kleine man startte bij de desbetreffende leerkracht, tot mijn genoegen. Op dat moment was het ‘medicatie-start proces’ in volle gang. Het duurde echter langer dan gedacht voor het zover was en tot die tijd zat kleine man in groep 3 zonder medicatie. Het lijntje met de leerkracht was kort en we hadden regelmatig gesprekken over de voortgang. Het ging redelijk goed, maar ook hij was van mening dat kleine man veel baat zou kunnen hebben bij medicatie en raadde het zeker niet af. Kleine man vroeg veel aandacht, had een zeer korte concentratie en had veel sturing nodig. Ondanks dat waren zijn resultaten wel voldoende.

Starten met medicatie

Half november startte kleine man met medicatie. Deze medicatie bleek echter totaal niet bij hem te passen (ik schreef er eerder over: ‘starten met medicatie’ en ‘medicatie-irritatie’) en had een zeer slechte uitwerking op kleine man: zowel thuis als op school. Zijn schoolresultaten kelderden naar ‘onvoldoende’ op alle gebieden. Ondertussen bleef het lijntje met de leerkracht kort en kregen we veelvuldig te horen dat kleine man het bijltje erbij neergooide, hij was niet meer te motiveren en liet ongewenst gedrag zien.
Ook na het stoppen van de eerste medicatie zette zich dit voort: tijdens evaluatiegesprekken met school (leerkracht, AB-er en andere betrokkenen) kwam duidelijk naar voren dat kleine man zijn motivatie totaal kwijt was, het lukte maar niet dit te doorbreken. Kleine man vroeg ontzettend veel bevestiging, continue begeleiding en sturing. Kleine man was een stoorzender voor medeleerlingen, de leerkracht had het zwaar met hem en school was handelingsverlegen. Een behoorlijk heftige boodschap dus.

Speciaal onderwijs?

Ik bracht speciaal onderwijs ter sprake, school was echter van mening dat dat op dit moment nog totaal niet aan de orde was. Kleine man zou gaan starten met andere medicatie, hierop hadden we onze hoop gevestigd. Wellicht zou dit wél bij hem passen, zou het hem kunnen helpen op alle gebieden inclusief school en hopelijk hiermee een omslag maken om dit negatieve proces te doorbreken.

Verandering in ADHD medicatie

De start met andere medicatie werd voorzichtig gemaakt. Thuis merkten we een wereld van verschil, direct al. Op school echter was dit een ander verhaal. Kleine man was zijn motivatie kwijt en dit bleef zo… Ondanks alle inspanningen kwam hier geen verandering in en tijdens het overleg, twee weken voor het schooljaar eindigde, kregen we nog steeds dezelfde boodschap: Stoorzender, continue bevestiging vragen, handelingsverlegenheid vanuit de school.

Hoe nu verder?

Mijn vraag tijdens dit overleg was direct: ‘en hoe nu verder?’ Want, met alle respect, ondanks alle inspanningen was het afgelopen schooljaar eigenlijk niets minder dan een verloren jaar waar kleine man alleen maar slechter van geworden is. En ik was niet van plan om dit nog een jaar te laten gebeuren. Nogmaals speciaal onderwijs ter sprake gebracht, zou dit niet veel beter passen bij kleine man? Kleine klassen, twee leerkrachten, mensen die gespecialiseerd zijn om in te spelen op de behoeften van kinderen zoals hij. School wilde het aankijken tot de herfstvakantie.

Naar je gevoel luisteren

Met een knoop in mijn maag ging ik naar huis en hoe meer ik erover nadacht, hoe meer dit idee me tegenstond.
Wachten tot de herfstvakantie, mocht het dan zover komen dat er toch een keuze gemaakt word voor het speciaal onderwijs, moet er een hoop geregeld worden en dan zijn we zo weer halverwege het schooljaar. Hoewel mijn intuïtie al een heel lange tijd zei dat het reguliere onderwijs niet paste bij de onderwijsbehoeften van kleine man, vond ik dit toch een heel ingrijpende beslissing.
Zeker wanneer het op dit soort dingen aankomt, is in het verleden al vaker gebleken dat ik het beste kan luisteren naar mijn gevoel, dus een afspraak gemaakt voor een oriënterend gesprek op een speciaal onderwijs-school in de buurt. Dezelfde week konden we nog komen en een goed, verhelderend gesprek met de directrice volgde.

De perfecte school!

Na een rondleiding op de school was voor mij helemaal helder: dit was de plek waar kleine man past. Kleine klassen, twee leerkrachten, duidelijkheid en structuur. Geen muren vol posters, versiersels en andere ‘gezelligheid’ in de klas. Want dit zijn allemaal prikkels die enorm afleiden. Geen tussenwand tussen twee groepen die continu open staat zodat er 45 kinderen in één ruimte zitten.
Wat mij hiernaast ontzettend aansprak, was de wijze waarop omgegaan wordt wanneer het een kind allemaal ‘even teveel’ wordt. Want dat mag, daar is ruimte en aandacht voor. Dat is niet lastig of vervelend, nee, daar wordt op ingespeeld op de goede manier.
Toen we naar buiten liepen had ik de beslissing al genomen. Na 3 jaar lang aanmodderen in het reguliere onderwijs, waarin het ‘niet lukken’ de rode draad is, hak ik de knoop door. Kleine man gaat het niet redden in het regulier onderwijs. Hij wordt er steeds ongelukkiger en onzekerder door, het is niet de juiste plek voor hem. Hoe hard iedereen er ook zijn best voor doet, het is voor hem simpelweg niet voldoende.

Aangezien het eind van het schooljaar nadert, zet ik alles op alles om dit zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen.

Toelaatbaarheidsverklaring

Deze beslissing gaat namelijk niet zomaar door omdat ik dat wil: Er moet een toelaatbaarheidsverklaring komen, deze moet afgegeven worden door het samenwerkingsverband die dit in een commissie moeten bespreken. Dan nog de aanmelding: de school gaat bekijken of kleine man daar op zijn plek is, ook daar moet het in een commissie besproken worden én dan moet er ook nog plaats voor hem zijn… Dit alles zou eigenlijk pas in november kunnen, was de boodschap, de moed zonk me in de schoenen… Geen optie, vond ik, dus veelvuldig mailen, aandringen en proberen duidelijk te maken dat kleine man daar te veel onder zou lijden, hielp. De zomervakantie brak aan en alles lag stil… Frustrerend, moge dat duidelijk zijn.

Groep 4: eerste schoolweek

De eerste schoolweek brak aan: kleine man startte in groep 4 en het was nu afwachten geblazen. Wonder boven wonder zat alles direct mee in de eerste week: de toelaatbaarheidsverklaring werd toegekend, dat was de eerste stap. Contact met de nieuwe school, hier werd uitstekend meegedacht en dit resulteerde in enorm goed nieuws: kleine man was daar op de juiste plek én hij kon de tweede schoolweek al komen!

Goede keuze?

Blijdschap, opluchting maar ook onzekerheid en verdriet: alle emoties gaan door me heen in deze dagen. Maak ik de goede keuze? Ja, dat is het, maar zoals iedere moeder zijn mijn kinderen mijn zwakke plek en je weet simpelweg vooraf nooit zeker of jou beslissing de juiste is.
Verdriet, niet omdat ik het erg vind dat kleine man naar het speciaal onderwijs moet, maar omdat hij naar mijn idee nu toch een soort extra ‘stempel’ krijgt. Hoe stom ook, daar heb ik het moeilijk mee. Maar bovenal wéét ik dat dit de goede beslissing is, dat dit de juiste plek is voor hem.

Vandaag heeft kleine man zijn eerste dag… vol vertrouwen en goede moed wacht ik tot ik hem mag ophalen vanmiddag…

Geschreven door Inge van Westenbrugge © ADHDblog.nl

ADHD Medicatie Irritatie (Methylfenidaat)

medicatie irritatieMevrouw de kinderpsycholoog en ik liggen elkaar niet zo, dat was al vrij snel duidelijk. Wij staan lijnrecht tegenover elkaar qua opvattingen over medicatie. Alle respect voor haar, zij heeft ervoor gestudeerd en dat vind ik uiterst knap. Ik heb dat niet gedaan, maar heb zelf ADHD en heb zelf ervaring met medicatie en alle bijbehorende rompslomp. Al bij de voorlichtingsavond over medicatie bemerkte ik bij mezelf lichte irritatie en deze irritatie is alleen maar toegenomen naarmate de consulten volgden.
Na lang wikken en wegen het uiteindelijke besluit dat kleine man medicatie nodig heeft zijn we het traject begonnen en al direct stond het beleid mij tegen. Altijd als eerste starten met Methylfenidaat, omdat dit middel de grootste kans van werken heeft. Met dit middel kun je ook snel zien of het werkt en hoe lang, aangezien het kortwerkend is. Een groot voordeel, volgens haar. Een groot nadeel, volgens mij.

Geen goede ervaringen mee

Ik heb het middel zelf gebruikt en heb er geen goede ervaringen mee. Juist de korte werking en de schommelingen in emoties die hierdoor was iets wat mij destijds erg zwaar viel, alsof ik de hele dag in de achtbaan zat. Ook het feit dat kleine man 5 dagen in de week op school zit en ik hierdoor dus alleen in het weekend écht kon zien hoe de werking was vond ik een nadeel. Hoe goed de leerkracht ook is, je kunt niet verwachten dat deze nauwlettend alleen maar jou kind observeert om te kunnen zien wat het middel doet en wanneer het uitgewerkt is. Ook de verantwoordelijkheid die je neerlegt bij de leerkracht vond ik een nadeel. En dan ook nog eens de laatste dosering om 16.00 uur in de middag, wanneer kleine man bij een vriendje wilde spelen moest ik de ouders hiermee opzadelen. Maar nee, mijn woorden leken niets uit te maken want zo was nu eenmaal het beleid. Oké, ik moest het een kans geven. Zij heeft ervoor gestudeerd en ik niet, kleine man is geen volwassene zoals ik destijds en misschien liet ik me te veel leiden door mijn eigen negatieve ervaring met dit middel. Met het kleine stemmetje in mijn achterhoofd zijn we gestart.

Effecten Methylfenidaat

De eerste week merken we er weinig van, behalve dan dat kleine man snel huilt, om niets. Positief effect: niets. De tweede week, met een kleine ophoging, zien we de bijwerkingen toenemen: nog sneller huilen, flinke stemmingswisselingen.
Positief effect: kleine man lijkt zich iets langer te kunnen concentreren, struikelt minder over zijn eigen woorden. Hij lijkt ietsjes meer rust te vinden in zichzelf. Minimaal, maar niet zoals de bedoeling is. Echter, zijn stemmingswisselingen zijn enorm en hier heeft hij veel last van. En niet alleen hij, ook de rest van ons gezin…
Na een maand gaan we op controle. Ik geef aan dat ik niet tevreden ben over hoe het nu gaat. De gewenste werking is verwaarloosbaar en de bijwerkingen enorm. Er ontstaat direct een onaangename discussie tussen mevrouw de kinderpsycholoog en mij. Terwijl ik uit wil leggen hoe en wat, word ik scherp onderbroken met een: ‘Dus je wil ermee stoppen? Je moet het natuurlijk wel een kans geven, bijwerkingen horen er nu eenmaal bij hoor!’ Dit schiet bij mij in het verkeerde keelgat en ik voel een enorme boosheid opkomen. Ik vind het ronduit onbeschoft dat ik niet de kans krijg uitleg te geven en ben er al helemaal niet van gediend om toegesproken te worden alsof ik niet weet waar ik over praat. Ik heb er dan misschien niet voor gestudeerd, als ADHD-er met medicatie weet ik heel goed waarover ik het heb. Ik maak haar dit direct duidelijk en mijn bijbehorende blik spreekt ook voor zich volgens mij.
De rest van het gesprek verloopt dan ook niet erg plezierig en het irriteert me dat er niet ‘buiten de hokjes’ gedacht kan worden. Uiteindelijk gaan we naar huis met een ophoging van de Methylfenidaat, hoewel het kleine stemmetje in mijn hoofd zegt: ‘Dit gaat m niet worden, dit middel is niet goed voor kleine man…’ We proberen het anderhalve maand, zonder succes. Het middel lijkt niet te doen waarvoor het bedoeld is en wanneer het uitgewerkt is, is kleine man niet meer te houden. Eten wordt slechter, slapen wordt nog slechter.

Slechte resultaten

Een gesprek op school is de volgende stap en wat ik hoor van de leerkracht geeft de doorslag. Hij kent kleine man niet terug, tot 11 uur zit hij als een soort zombie in de klas en daarna is hij niet te houden. Was hij voorheen nog redelijk te sturen even op zijn beurt te wachten, is dit niet meer aan de orde en alles wat gezegd wordt lijkt langs hem heen te gaan. Onrust voert de boventoon en dit alles is duidelijk terug te zien in zijn resultaten. Schrikbarend zijn ze. Dit is de druppel voor mij. Lang genoeg ‘uitgeprobeerd’, nu is het klaar. Dit middel is niet goed voor kleine man en hier gaan we dus mee stoppen. Vanaf nu gaat het niet meer ‘volgens het beleid’, maar volgens ‘MIJN beleid’. Dit maak ik direct duidelijk en deze keer laat ik me niet onderbreken.
We komen tot het besluit om de komende maand geen medicatie te gebruiken, om te zien wat dit doen met kleine man. We praten kort over andere medicatie: Ik wil graag langwerkend, ‘het beleid’ zegt dat Dexamfetamine de volgende stap is. Enige minpuntje hiervan is dat de zorgverzekering per 1 januari de 1 en 2 mg niet meer vergoed… WAT?! Volgens mevrouw de kinderpsycholoog gaat een langwerkend middel ook niet werken omdat het dezelfde stoffen bevat als Methylfenidaat.
Ik tel inwendig tot 10, niet van plan weer in discussie te gaan over andere middelen. Dexamfetamine is mijn eigen medicijn en aangezien we besloten hebben de komende maand zonder medicatie door te brengen geeft dit me genoeg tijd om te bedenken wat ik hiermee wil. Of over te stappen naar een ander instituut…

Week zonder medicatie: Niet meer te houden..

Kleine man is nu een kleine week zonder medicatie. En het is verschrikkelijk. Lijkt of alles wat de afgelopen maanden ‘onderdrukt’ werd er nu uitkomt. Kleine man is helemaal niet meer te houden, hij is brutaal, schreeuwt, luistert niet, is agressief en boos. Ik ken mijn eigen kind niet terug. Ik baal van mezelf, waarom heb ik niet naar dat kleine stemmetje geluisterd?! En dan bereik ik mijn eigen bodem. Ik weet me even geen raad meer, wat nu? Ik ben moe, op en zie het even niet meer zitten… Wat vooraf mijn grootste angst was, is dus nu realiteit. Drie maanden medicatie die niet bij hem past met alle bijbehorende bijwerkingen en andere ellende. En dan straks weer opnieuw beginnen met een nieuw medicijn en maar hopen dat dit wel bij hem past… Eerst maar eens een maand zonder en maar hopen dat ik mijn eigen kleine man weer terugkrijg…
Geschreven door Inge van ADHDblog.nl

ADHD en solliciteren: vertellen of verzwijgen?

Vertel je tijdens een sollicitatiegesprek dat je ADHD hebt? Of juist niet? En waarom maak je deze keuze? Het kan een lastige kwestie zijn, of juist niet?
adhd en solliciteren
Onlangs stond ik zelf voor deze keuze. Na ruim anderhalf jaar werkzaam te zijn geweest op een kleinschalige woonvoorziening, waar ik nooit een geheim gemaakt heb van mijn ADHD en juist de positieve kanten altijd heb benadrukt, werkte ik sinds enkele weken op de andere locatie. Er kwam een vacature en ik besloot te solliciteren. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en na slechts 3 uurtjes slaap omdat ik nachtdienst had gehad, was het zover. Ik kan je vertellen dat te weinig slaap geen positief effect heeft op mijn verbale kwaliteiten en concentratie, dus al met al niet de beste omstandigheden voor een goed gesprek.
‘Vertel eens iets over jezelf’. Een onvermijdelijke vraag… Vertel je op dat moment over je ADHD? Of juist niet? Als ik kijk naar mezelf, sinds ik weet dat ik ADHD heb en ermee aan de slag gegaan ben, probeer ik het altijd te zien als een sterke eigenschap. Ik schreef er al eerder over in ‘Aandachtstekort bij ADHD’ en ‘Een positieve kijk’. Ik benut zo veel mogelijk de kwaliteiten en haal het beste eruit voor mezelf. Ook in mijn werk heb ik hier veel profijt van. Ik ben er blij mee, ben er altijd eerlijk en open over en schaam me er totaal niet voor. Het maakt mij tot hoe ik ben, hoe ik dingen aanpak en zeker ook hoe ik in mijn werk sta. Dus eigenlijk niets dan positief, in mijn geval. Maar hoe wordt erop gereageerd door de ander? Wordt het positief ontvangen en ziet de ander ook de voordelen ervan, of wordt je er genadeloos op afgerekend omdat ADHD natuurlijk ook nadelen heeft?
Ik begin te vertellen over mezelf, dat was immers de vraag. De ervaringen die ik heb opgedaan tijdens mijn werk, hoe ik tegen bepaalde dingen aankijk en wat ik belangrijk vind in mijn werk. En dan rolt het eruit, als vanzelf. Ik vertel eerlijk dat ik ADHD heb en dat ik dit zie als een enorm pluspunt, een aanwinst. Ik som kwaliteiten op die ik bezit mede door mijn ADHD: flexibel, enthousiast, invoelend vermogen, oplossingsgericht. Doorzetter, meedenker, daadkrachtig, gedreven, creatief. Sociaal, veelzijdig, snelle denker, goed in crisissituaties, denkt in mogelijkheden, out-of-the-box-denker, ziet overal een uitdaging in. Het is een risico dat ik neem, maar het is zoals het is. Mijn ADHD maakt mij tot hoe ik ben en ik maak de keuze dit niet te verzwijgen JUIST vanwege die kwaliteiten. Als ik daarop afgerekend word, is dat ontzettend vervelend natuurlijk. Maar wanneer ik daar op mijn plek ben dan is dit wat ik meeneem en hoop ik dan de ander, net als ik, de pluspunten ziet en deze kan benutten. Het is niet zo dat het een hoofdonderwerp is in het gesprek, meer een korte mededeling, maar toch. Voor mij best wel een ‘dingetje’. Het gesprek loopt ten einde en nu maar afwachten.
Achteraf denk ik erover na, waarom dit nu eigenlijk een ‘dingetje’ is. Waarom toch die twijfel of ik er goed aan gedaan heb? Ik schaam me er toch niet voor? Toch angst erop afgerekend te worden? Dat het de ander afschrikt, het gezien wordt als een belemmering en ik deze baan misloop door mijn eerlijkheid hierover? Ziet de ander alleen de nadelen: vaak te laat komen, chaotisch, te direct zijn, snel afgeleid. Maar ligt dit dan aan mijn openheid of aan de reactie van de ander? Anderzijds irriteer ik me aan deze gedachten want het is hoe ik ben, het hoort bij mij, what you see is what you get. Het spookt door mijn hoofd gedurende de week waarin ik moet wachten op het verdere verloop. Ontzettend lang trouwens voor een ADHD-er, een week…
De telefoon gaat en ik kan opgelucht ademhalen…ik ben aangenomen. Ik heb de baan, mijn ADHD is blijkbaar geen belemmering en twee weken geleden ben ik vol goede moed en enthousiasme begonnen met deze nieuwe uitdaging…
Dus ADHD en solliciteren is ‘go’
Geschreven door Inge van ADHDblog.nl

Starten met Medicatie (uitleg met ADHD tekeningen)

starten met adhd medicatieRuim 3 weken geleden is kleine man gestart met zijn medicatie. Methylfenidaat, de laagste dosering. In mijn hoofd woed, nog steeds, een behoorlijke strijd, want ook al sta ik achter de keuze voor medicatie, ik vind het nogal wat.
Mijn grootste hoop: dat hij er net zo veel baat bij heeft als ik zelf heb.
Mijn grootste vrees: de bijwerkingen.
Om mijn grootste hoop te kunnen bereiken, kunnen we niet anders dan hopen dat mijn grootste vrees voor kleine man meevalt. Dus dat word uitproberen, observeren en bijstellen. De onzekerheid speelt me parten: werkt dit middel voor hem? In welke dosering? Hoe lang duurt het voor hij goed is ingesteld? Krijgt hij last van bijwerkingen en zo ja, welke? Geen enkele ouder staat erom te springen zijn kind medicatie te geven natuurlijk, maar het lastige met deze medicatie is het uitproberen, observeren en bijstellen. Het is geen kant-en-klare oplossing zo van: pilletje erin, hoppa, dat werkt en we zijn klaar. Het kost tijd, energie en vertrouwen hebben in jezelf. Maar we gaan ervoor.
De eerste week merken we er weinig van, behalve dan dat kleine man snel huilt, om niets. Positief effect: niets.
De tweede week, met een kleine ophoging, zien we de bijwerkingen toenemen: nog sneller huilen, flinke stemmingswisselingen. Na ongeveer 3 uur lijkt hij een rebound te krijgen, maar dan duurt het nog een uur voor zijn volgende dosis.
Positief effect: kleine man lijkt zich iets langer te kunnen concentreren, struikelt minder over zijn eigen woorden. Hij lijkt ietsjes meer rust te vinden in zichzelf. Minimaal, maar het is er.
Echter, zijn stemmingen wegen erg zwaar en hij begrijpt het zelf ook niet. Maar hoe leg je dat nou toch uit aan een kind van 6 jaar? Ik pak er pen en papier bij en begin te tekenen… Heel eenvoudig, maar heel effectief voor hem. Het kwartje valt, hij begrijpt het! Een kleine overwinning, zo voelt het voor mij.

1. ‘als je ADHD hebt…’

uitleg adhd tekening

2. ‘Het pilletje kan je hierbij helpen…’

het adhd pilletje helpt

3. ‘Jou lijf en jou hoofd…’

reactie adhd medicatie bij kinderen
Na twee weken heb ik een telefonisch consult met de kinderpsychiater en er wordt besloten de dosering in de ochtend te verdubbelen.
Positief effect: nog steeds iets betere/langere concentratie. Wanneer het op zijn hoogtepunt van werking is, is kleine man goed gemutst, goed geconcentreerd en gezellig.
Negatief effect: Extremere stemmingswisselingen, nu duidelijke rebound, vooral in de avond. Slecht eten, niet in slaap kunnen komen.
Bijkomend is natuurlijk ook de tijd van het jaar: Sinterklaas… En nog meer spanning, want hij krijgt er een broertje bij, bij papa.
Ik vind het, als moeder, ontzettend moeilijk en zwaar. Want ik herken de bijwerkingen als geen ander, de stemmingswisselingen, het slechte eten. Dat was ook mijn grootste vrees voor we ermee startten en deze vrees wordt dus werkelijkheid. Maar ik wil niet nu al opgeven, wil het een kans geven. Ik weet namelijk ook hoe ontzettend positief het kan werken, hoe veel je kunt bereiken wanneer je goed ingesteld bent, de bijwerkingen afnemen en hoeveel profijt je ervan kunt hebben. En dat is het uiteindelijke doel. Geduld hebben dus. ‘Geef het een kans, het kost tijd…’ denk ik iedere dag wel 10x. Volgende week gaan we weer op controle.
En zo doen we één stap tegelijk, met vertrouwen en geduld…
Auteur: Inge van ADHDblog.nl

Aandachtstekort bij ADHD

aandachtstekort adhdEen veelvuldig gemaakte denkfout over ADHD is dat mensen met ADHD zich nergens op kunnen concentreren. De ‘A’ staat voor ‘aandachtstekort’, dus in feite is het een begrijpelijke denkfout. In de praktijk werkt dit echter heel anders. Mensen met ADHD zijn ‘alles of niets’ mensen. Althans, degenen die ik ken. Voor mijzelf is er geen middenweg, iets heeft mijn interesse, of totaal niet.

Ik kan het wel!

Voordat ik wist dat ik ADHD had, begon ik aan 10 dingen tegelijk, verloor ik bij alle 10 dingen mijn aandacht, want je kunt nu eenmaal geen 10 dingen tegelijk doen. Hierdoor lukte niets en dit patroon herhaalde zich steeds waardoor ik een negatief zelfbeeld kreeg (‘ik kan het toch niet’). Dit had tot gevolg dat ik het liefst nergens meer aan wilde beginnen. Dit denkpatroon was ondertussen zo ingesleten, mijn zelfbeeld was laag en ik werd een ‘pleaser’. Alles doen zodat een ander me aardig zou vinden. Ik zei altijd ‘ja’, ongeacht of het me uitkwam, of ik er zin in had, wat dan ook.
Op het moment dat ik ontdekte dat ik ADHD had en hier hard mee aan de slag ben gegaan, heb ik voor mezelf dit patroon kunnen doorbreken. Voornamelijk door te kijken naar mijn kwaliteiten, waar ben ik goed in en wat heeft mijn interesse? En stoppen met ‘ja’ zeggen tegen dingen die ‘nee’ moeten zijn. Mijn eigen grenzen aangeven en bewaken. Zeker in het begin was dit erg lastig, maar uiteindelijk lukt het me vrij goed en zit ik stukken beter in mijn vel.

Interesses en Kwaliteiten

Door me te richten op mijn interesses en kwaliteiten, koos ik ervoor dingen te doen die ik écht leuk vind. Nu begin ik aan 1 ding, focus ik me daarop en maak het af, met gewenst resultaat. Want het is wel zo, wanneer ik iets in mijn hoofd heb, MOET en ZAL ik het ook doen. Bijvoorbeeld de muurschildering op de kinderkamer. Op en vrije zaterdag, vroeg in de ochtend, begon ik eraan. Vooraf helemaal uitgedacht hoe ik het aan wilde pakken en hoppa, aan de slag. ’s Middags om 15.00 uur werd ik wat licht in mijn hoofd en kwam tot de ontdekking dat ik aan één stuk door bezig geweest was. Niets gegeten of gedronken, gewoon maar door. De welbekende ‘hyperfocus’. Ik vind dat echt een enorm pluspunt van ADHD en probeer die hyperfocus dan ook altijd ten volle te benutten.

ADHD blog Nederland de uitlaatklep

Een ander fabeltje is dat ADHD-ers geen boek kunnen lezen. Want, ‘dan moeten ze stil zitten en zich concentreren’. Je reinste flauwekul! Wanneer iets je interesse heeft, kun je daar helemaal op ingaan. Geef mij een interessant boek en ik ga er zó in op dat ik niets om me heen in de gaten heb. Het schrijven van deze blogs is ook zoiets. Schrijven is iets wat me altijd vrij gemakkelijk afgegaan is: er gebeurd iets, het spookt door mijn hoofd en blijft daar net zolang zitten tot ik het opschrijf. Voorheen (en nu ook nog wel) schreef ik dingen van me af, voornamelijk vermakelijke voorvallen, op Facebook. Toen ik de oproep van ADHDblog voorbij zag komen en twijfelde, sprak ik erover met een collega. Hij zei: ‘Moet je doen, waarom niet?!’ Ondertussen is dit mijn vijfde blog en heb ik er ontzettend veel plezier in (Bedankt, Steve!).

Hyperfocus

Ik merk dat ik dit ook heb met mijn werk. In het verleden heb ik verschillende jaren gewerkt in de kinderopvang. Hartstikke leuk, heb ik absoluut met enorm veel plezier gedaan. Totdat ik eens iets anders wilde en terecht kwam in de (gehandicapten) zorg. Vanaf het eerste moment wist ik: ‘dit is het’. En nu, 5 jaar later, denk ik dat nog steeds iedere dag. Ik heb zelden een dag waarop ik denk: ‘pfff, was ik maar vrij.’De cliënten, het contact dat je met hen maakt, de kleine of soms grote dingen waar die ander blij of gelukkig van wordt. Een gezellig praatje of een luisterend oor, échte aandacht voor die ander. Of soms, wanneer iemand in zijn laatste levensfase is, het kleine beetje hulp, steun of berusting dat je de ander kunt bieden. Nog altijd vind ik dit werk het mooiste wat er is en heeft het altijd mijn volle aandacht, in feite dus een heel lange hyperfocus.

Geen interesse, geen aandacht

Maar anderzijds, er zijn ook dingen die me totaal niet interesseren. En dat is lastig, want die dingen, daar kan ik me dan ook écht totaal niet toe zetten… Een simpel voorbeeld: mijn auto. Ik ben er blij mee, kan niet zonder. En daar houdt het helemaal mee op. Wassen: doe ik niet. Opruimen: doe ik niet. Met als gevolg dat hij er na een tijdje uitziet als een rijdende prullenbak annex zandbak. Toen ik afgelopen zomer, in een moment van verstandsverbijstering, besloot dat ik toch écht een keer die auto op moest ruimen van binnen, stonden mijn kinderen met open mond naar me te kijken: ‘mama, wat doe JIJ nou?!’ Tsja, ik geef ze geen ongelijk, dit hadden ze immers nog nooit meegemaakt… Als ik dan klaar ben, ben ik hartstikke blij want, dit moest tenslotte écht al een jaar of 2 gebeuren… Maar ondertussen zijn we weer enkele maanden verder en is er geen haar op mijn hoofd die denkt: ‘laat ik die auto nou eens opruimen, dan blijft ie een beetje netjes.’ Echt niet, het interesseert me simpelweg niet en hierdoor kan ik me er écht niet toe zetten.

Kortom: het is niet zo dat mensen met ADHD nérgens aandacht voor hebben. Maar ze kunnen zich maar héél moeilijk inzetten voor dingen die ze totaal niet interesseert.

Positieve kijk op ADHD

positieve kijk op ADHDJe kent ze vast wel: die lijstjes met kwaliteiten van ADHD/ADD. Ik vind ze altijd leuk om te lezen, omdat ze zo herkenbaar zijn en ik bij een groot aantal van deze kwaliteiten wel iets in mijn hoofd voorbij zie komen dat op mij of kleine man van toepassing is. ADHD wordt al snel geassocieerd met de negatieve kanten, wat ook wel logisch is, omdat dat dingen zijn waar de ADHD-er in kwestie en zijn omgeving ‘last’ van hebben. Daarom vind ik het wel eens leuk om juist wat van die positieve kwaliteiten te belichten en hiermee een positief beeld te laten zien van ADHD.

Charme, nieuwsgierig, rijke fantasie, maakt gemakkelijk contact, onbevangen, spontaan

Enkele weken geleden loop ik met kleine man en grote zus in de stad. Voor grote zus een heerlijke bezigheid, een echte meid dus verzot op winkelen. Voor kleine man echter een noodzakelijk kwaad: saai en vervelend. Om het leuk te houden las ik tussendoor een pauze in en gaan we een ijsje eten. Heerlijk genietend zitten we buiten in het zonnetje. Er komt een stel aangelopen met 2 honden, Rhodesian Ridgebacks, met zo’n mooie streep op de rug.
Zowel kleine man als grote zus zijn gek op honden en ze gaan erop af, vragen netjes of ze de honden mogen aaien.
Ik zit vlakbij en laat ze begaan. Er ontstaat een geanimeerd gesprek tussen kleine man en de hondeneigenaar: Hoe ze heten, hoe oud ze zijn, of ze familie zijn. Een beetje de typische standaard vragen.
Maar dit is voor kleine man niet genoeg, hij wil meer weten:

  • Missen ze hun mama niet?
  • En waarom heb je die namen gekozen?
  • Wat eten ze? En hoeveel?
  • Waarom lijken ze zoveel op elkaar?
  • Wie vind je de liefste?
  • Hoe hard kunnen ze rennen?
  • Vinden ze kinderen lief?
  • Waarom hangen de oren zo?

De man krijgt een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht en beantwoordt alle vragen. Dit gesprekje kabbelt een minuut of 5 door en ondertussen komt de vrouw aangelopen met de ijsjes. Reden te meer voor kleine man om er nog wat vragen tegenaan te gooien en ook de vrouw geeft overal antwoord op. Het stel heeft er wel plezier in, zo’n nieuwsgierig kereltje. Met zijn charme, vrolijkheid en oprechte interesse pakt hij ze compleet in. En ik, ik zit daar, kijk en geniet.
Als het tijd is om te gaan, moet er echter nog één vraag gesteld worden. ‘Die streep op de rug hè, heb je dat bij de kapper laten doen?’ Het stel ligt dubbel van het lachen en ze leggen uit dat dit gewoon zo hoort. Kleine man bedankt hen uitgebreid en we nemen afscheid. Het stel loopt weg, kijkt nog een keer lachend en zwaaiend achterom.
Kleine man is dik tevreden, want hij heeft weer van alles geleerd. En het stel? Die zullen nog wel eens lachend aan hem terug denken, met al zijn vragen…

Direct, nieuwsgierig, open, eerlijk, humoristisch

Wat mij met grote regelmaat overkomt, is dat ik er van alles uitflap terwijl ik dat soms beter niet kan doen.
Nu pakt het over het algemeen meestal wel goed uit en kunnen de meeste mensen in mijn omgeving mijn directe houding wel waarderen. Het kan soms voor grappige situaties zorgen, zoals de keer dat ik kennismaakte met een nieuwe collega. Ik kwam binnen, zag hem staan en liep erop af om mezelf voor te stellen. Op het moment dat ik dat deed, zag ik dat hij gehoorapparaten droeg en direct nadat hij me zijn naam had gezegd flapte ik het eruit: ‘Ben je doof of zo, omdat je gehoorapparaten draagt?’ Ik kon wel door de grond zakken… wie zegt nou zoiets?! Gelukkig voor mij kon hij mijn nieuwsgierigheid wel waarderen en was blij dat ik ernaar vroeg, in plaats van dat ik ernaar staarde en niets zei.
Het brak meteen het ijs en hij is één van mijn meest favoriete collega’s. Of de keer dat we tijdens een overleg op het werk in groepjes moesten werken en er uitgelegd werd wat de bedoeling was. Mijn leidinggevende zat bij mij in het groepje en tot twee keer toe gebeurde het dat hij na de uitleg vroeg: ‘Wat is nou eigenlijk de bedoeling?’ Waardoor ik na de tweede keer antwoordde: ‘Volgens mij kun je niet zo goed luisteren hè?’ Hij kon er gelukkig hartelijk om lachen en gaf me gelijk. Nu zijn dit situaties die, gelukkig voor mij, goed uitpakken en waar achteraf nog eens hartelijk om gelachen kan worden. Maar af en toe… zou dat best wat minder mogen…

Origineel, enthousiast, lekker eigenwijs, inventief, rijke fantasie, inspirerend, improvisatietalent, humoristisch.

Kleine man ziet alles en is oprecht geïnteresseerd in veel dingen, wil er dan ook van alles van weten. Wanneer hij dingen tegenkomt, er iets over wil vertellen en niet weet hoe het heet, komt hij regelmatig met een originele eigen benaming van het betreffende onderwerp.
Zo hebben wij het niet over een tandem, maar over een ‘tweelingfiets’ en is een duet een ‘dubbelliedje’. Ook zijn ‘zijn nagels naar de kapper geweest’ en wanneer kleine man last heeft van zijn ADHD en zichzelf in de weg zit, benoemd hij dit als ‘boze mannetjes in zijn hoofd’.
Toen ik eens chagrijnig was en liep te mopperen zei hij: ‘Mama, als jij nou eens even koffie voor jezelf gaat zetten. Dan word je vast wel wat vrolijker! Enne, ik weet het, van koffie word je oud en lelijk. Maar maak je daar nog maar niet te druk om, je bent nog steeds mooi en knap!’ Tsja, na zo’n betoog is toch niemand nog chagrijnig…!
Zo zie je maar, dat de kwaliteiten van ADHD ook behoorlijk wat leuke en positieve situaties kan veroorzaken… en wanneer je dat helder hebt voor jezelf, kun je er ook nog eens een keertje hartelijk om lachen…
Geschreven door Inge van ADHDblog.nl